Menu

O TEATRZE !

Amatorsko z zamiłowania.

Posprzątne

martarybarczyk

21 listopada 2016 roku premiera w teatrze telewizji.

Posprzątane amerykańskiej dramatopisarki Sarah Ruhl.

Reżyseria Agnieszka Lipiec- Wróblewska

 

Wreszcie bardzo dobra premiera w teatrze telewizji. Ta niegdyś prężna instytucja, która była chlubą Polski, nie rozpieszcza nas premierami, a tym bardziej tak dobrymi, wręcz apetycznymi. Skąpi nawet powtórek, zamiast nich w poniedziałkowe późne wieczory, raczy nas różnymi wielkimi testami. Oj, wolałabym powtórki spektakli, po tysiąckroć, bym wolała, od wszelkich testów małych tudzież wielkich.

Matilde, młoda Brazylijka, wyemigrowała po śmierci rodziców, do USA. Właściwie uciekła z kraju przed smutnym doświadczeniem, które stało się jej udziałem: matka umarła ze śmiechu podczas rocznicy ślubu, po opowiedzeniu kawału przez męża, ojca Matilde. Oboje trudnili się wymyślając dowcipy; Matilde także tym się zajmuje. Pragnie wymyślić najśmieszniejszy dowcip na świecie. Po za tym uważa, ze dobry dowcip oczyszcza duszę.

Po śmierci żony, jej ojciec strzelił sobie w głowę. Po tych tragicznych wypadkach, Matilde zatrudnia się jako sprzątaczka w domu uznanej bogatej pani doktor Lane i jej męża chirurga, Charlesa. Niestety nienawidzi sprzątać. Dlatego udaje depresję. Lane jest zaniepokojona jej stanem: po co jej sprzątaczka, która nie sprząta? Opowiada o niej swojej siostrze Virgini, która pozostaje w cieniu siostry. Nie pracuje zawodowo z tego powodu ma kompleksy. Całe dnie sprząta. Lubi to, bez tego dzień byłby za długi, nie wiedziałaby co z nim zrobić. Dzieci nie chciała mieć, bo to nieodpowiedzialne sprowadzać nowe życie na świat. Nie mogłaby znieść myśli, że ktoś mógłby je zgwałcić, wykorzystać, zbrukać w taki, czy inny sposób. Zawierają z Matilde umowę: będzie sprzątała w domu siostry za Matilde. Lane w końcu domyśl się, że to nie Matilde sprząta, tylko Virginia. Jest zła. Podwójnie ponieważ Charles ją porzucił. Zakochał się w pacjentce, której odjął pierś, Anie. Lane zła zwalnia Matilde, Virginia próbuje wstawić się za dziewczyną, ale Lane jest nieprzejednana. Do momentu. Kiedy Matilde, już spakowana, ma opuścić mieszkanie Lane, przychodzi Charles z Aną. Przyszli powiedzieć Lane, ze są niewinni, to co ich spotkało to przeznaczenie, a według prawa żydowskiego, na które powołuje się Charles, choć nie jest żydem, zarówno żona, jak i mąż, mają prawo, wręcz obowiązek, opuścić współmałżonka i podążyć za swoim i ze swoim przeznaczeniem. Ana jest przeznaczeniem Charlesa. Lane jest zbulwersowana: mąż przychodzi do jej domu z kochanką, jak gdyby nigdy nic, w dobrych humorach, niewinni w swoich oczach i chcą by nadal była częścią życia Charlesa. Ona nie chce się na to zgodzić. Za to Matilde szybko dogaduje się z Aną. Ana jest Portugalką zatem mówią tym samym językiem i wspólny język odnajdują. Ana proponuje Matilde, żeby pracował dla niej i Charlesa. Matilde godzi się od razu, tym bardziej, że Ana przypomina jej matkę. Lane nie chce teraz oddać Matilde Anie i Charlesowi. Chce, żeby Matilde została z nią. Ana decyduję, że podzielą się dziewczyną. Matilde taka sytuacja odpowiada. Spędzając czas z Lane opowiada jej i Virgini, co słychać u Charlesa i Any. Dziewczyna ma nawrót choroby, umiera, nie chce iść do szpitala, kłócą się o to z Charlsem. W końcu Charles wyjeżdża na Alaskę, żeby wyrąbać dla Any cis, który ma właściwości spowalniające rozwój komórek rakowych. Ana czuje się coraz gorzej, potrzebuje lekarza. Matilde i Virginia namawiają Lane, żeby zbadała dziewczynę. Lane niechętnie, ale się zgadza. Mało tego, decyduje, że Ana zamieszka z nią. A kiedy, Ana poczuje, że już nie ma siły żyć i walczyć, poprosi Matilde, żeby uśmierciła ją dobrym dowcipem, tak jak ojciec Matilde zabił dowcipem jej matkę. I Ana umiera wysłuchawszy najlepszego dowcipu Matilde.

Bardzo dobra sztuka o życiu, śmierci przeznaczeniu, chorobie, miłości, a przede wszystkim o głębokiej, wręcz pierwotnej więzi między kobietami. Doborowa obsada.Koncertowa gra aktorek. Miód malina i syrop klonowy.

 

Lane- Agata Kulesza

Virginia- Aleksandr Konieczna

Matilde- Dominika Kluźniak

Ana- Wiktori Grodeckaja

Charles- Piotr Adamczyk

Breakout

martarybarczyk

19 września 2016 roku miała miejsce premiera w Teatrze Telewizji. Telewizyjna scena teatralna przedstawiła sztukę Breakout Wojciecha Tomczyka w reżyserii Ewy Pytki.

 

Każda premiera teatru telewizji cieszy tym bardziej, że ostatnimi laty nie jesteśmy rozpieszczani przez tę największą ze scen.

Niestety najnowsza premierowa sztuka teatru telewizji rozczarowuje.

Utrzymana w konwencji realizmu magicznego nie czaruje, nie wciąga w swój magiczny świat. Wszystko wydaje się przekombinowane i wyrachowane. Bohaterowie przerzucają się bez polotu gładkimi frazesami ani ciekawymi ani odkrywczymi.

Pisarz celebryta ma spotkanie autorskie promujące nową powieść w małej miejscowości na Mazurach. Spotkanie prowadzi Nina, miejscowa nauczycielka, w wakacje prowadząca pensjonat, matka dwojga nieślubnych dzieci, każde ma z innym mężczyzną. Jej młodsza siostra Zuza, obecna jest na spotkaniu z kolegą Piotrem. Nagrywa spotkanie, a po nim prosi pisarza o dogranie paru scen. Po promocji pisarz chce szybko wracać do Warszawy, ma spotkanie w radio. Niestety psuje mu się nowy sportowy samochód. Zuza i Piotr mówią mu, że w pobliżu jest warsztat samochodowy. Warsztat okazuje się nie takim zwykłym warsztatem: utrzymany w białej kolorystyce, z kolekcją płyt winylowych i mechanikiem, który jest raczej mistrzem ceremonii. W białym kombinezonie odprawia swoje praktyczne czary nad zepsutymi samochodami i filozofuje w nadmiarze. Mechanik nie wie, co dolega samochodowi pisarza. Proponuje mu by zatrzymał się u Niny ponieważ naprawa zajmie mu trochę czasu. Pisarz choć niechętnie, wynajmuje pokój u nauczycielki. W domu Niny zjawia się Zuza i atakuje Konrada, pisarza. Zarzuca mu, że splagiatował powieść jej ojca. Kondrat się broni, ale zbytniego wrażenia nie robi na nim to, że plagiat został odkryty. Zresztą dowodzi, że niewiele wziął z niewydrukowanej i odrzuconej przez wydawnictwo powieści jej ojca. Po ataku na pisarza dziewczyna zmienia front. Koniecznie chce się dowiedzieć, jak stać się celebrytą, tzw.elitą, która wstaje, o której chce i nic nie musi, znana jest z tego, że jest znana. Nalega, żeby Kondrat powiedział jej, jak ma postępować, żeby się stać jedną z nich. Rozmowy te są tak fascynujące, jak czytanie instrukcji obsługi czegokolwiek. Błahe wnioski, frazesy i prawdy ogólnie znane, które chcą uchodzić za odkrywcze. Słowem bełkot pseudointelektualny. Jeśli autor sztuki chciał przekazać, jacy bystrzy, mądrzy, bogaci duchowo ludzie mieszkają na prowincji, to tą sztuką zrobił im krzywdę. Gdyby byli tacy, jakimi odrysował ich autor, byliby niestrawnymi kabotynami. Na szczęście nie jest do końca tak jak nam tu napisano i przedstawiono. Rozmowy Zuzy z Konradem, Niny, która do nich dołącza, mechanika, który okazuje się ojcem obu kobiet i Konrada, toczą się potoczyście, jednym uchem wpadając, drugim wylatując. Nic wartego uwagi i przemyśleń. Po ostatniej scenie szybko się o całej sprawie zapomina. Tylko po co takie rzeczy pisać? Po co zużywać na nie taśmę? Szkoda jedynie Zbigniewa Zamachowskiego i Bartosza Opanii, to dobrzy aktorzy i dobrze wykonali swoją pracę. Szkoda tylko,że materiał mieli tak błahy i powierzchowny. Dobrze również zagrała Weronika Nockowska, Nina. Niestety nie można tego samego powiedzieć o Barbarze Garstce. Dobrze, już się nie wyzłośliwiam. Magii w tym przedstawieniu nie było nawet za grosz, a i realizm, który miał być  opisem podstaw współczesnych Polaków, koślawy.

 

Bartosz Opania

Zbigniew Zamachowski

Weronika Nockowska

Barbara Garstka

Józef Pawłowski

Marek Niedźwiecki- głos w radio

Dom Tajemnic

martarybarczyk

7 sierpnia o godzinie 20.05 na antenie radiowej trójki w sensacyjnym Teatrzyku Zielone Oko zaprezentowano drugą letnią premierę Dom tajemnic Stefana Grabińskiego. Słuchowisko jest adaptacją i kompilacją opowiadania i dramatu Grabińskiego: W willi nad morzem i Ciemne siły. Adaptacji dokonał Krzysztof Sielicki, reżyserii słuchowiska podjął się Marcin Hycnar. Słuchowisko zrealizował Andrzej Brzoska. Klimat tej tajemniczej historii podkreśla sugestywna muzyka Piotra Mossa.

Stefan Grabiński uznawany jest za klasyka powieści fantastycznej. Jego twórczość porównywano do E. A Poe'a, Howarda P. Lovecrafta. W latach dwudziestych XX wieku, osiągnął krótkotrwałą popularność dzięki niezwykłemu tomowi opowiadań pt. Demon ruchu. Później, niesłusznie, popadł w zapomnienie. Jego twórczość świadczy o niezwykłej wyobraźni, charakteryzują ją sugestywny język i emocjonalność postaci, opisów, przesłania. Zmarł zapomniany w biedzie.

 Historia kryminalna toczy się na początku XX wieku w pięknej willi nad Morzem Śródziemnym.

W willi doszło do tragedii: zmarła młoda żona właściciela. Mężczyzna został sam z synem. Chłopiec w snach spotyka się z matką, widzi więcej i dalej niż dorośli. Jest niezwykłym dzieckiem, którego ojciec, jak wyznaje przyjacielowi spędzającemu wakacje w willi, czasami się boi. Okazuje się, że zmarła matka chłopca kochała innego mężczyznę, poetę, znajomego jej i jej męża. Niestety mężczyzna zginął w katastrofie morskiej. Kobieta nie mogła pogodzić się z jego śmiercią i wkrótce sama zamarła. Teraz przychodzi do syna i rozmawia z nim. Dziecko dowiaduje się od zmarłej o jej miłości do poety. Wyznaje kiedyś przyjacielowi ojca, którego zdaje się opętał duch zmarłego tragicznie poety, że ukochany mamy tak naprawdę nie utonął, tylko leży pogrzebany pod murem w ogrodzie. To zazdrosny ojciec chłopca miał zastrzelić rywala. Synowi kazał wykopać dół pod murem w ogrodzie, gdzie ukrył zwłoki, a później go zakopać.

To nie jest zwykła historia kryminalna ponieważ wpływ na bieg wydarzeń ma również świat nadzmysłowy.

 

Ryszard- Henryk Talar

Władysław- Jarosław Gajewski

Róża- Monika Kwiatkowska

Adaś- Karolina Bacia

Bestseller

martarybarczyk

Premiera radiowej Trójki Teatrzyk Zielone Oko 24 lipca o godz. 21 przedstawił słuchowisko Tomasza Mana pod tytułem Bestseller. 

 

Słuchowisko z wątkiem sensacyjno- kryminalnym. Popularny pisarz i psychoterapeuta, badacz i autor książek o aniołach zostaje wezwany na przesłuchanie do prokuratury. Pani prokurator, na jego pytanie, w jakim celu jest przesłuchiwany, mówi, że właśnie jego dom został okradziony. Sprawcę złapano i udało się odzyskać notatki pisarza. Celem przesłuchania jest poinformowanie prokuratury, czy pisarz miał jakiś wrogów. Okazuje się jednak, że tłumaczenie pani prokurator, jest zabiegiem mającym na celu oskarżenie pisarza o rzekomą zbrodnię dokonaną przez niego wiele lat temu. Pisarz miałby nakłonić do samobójstwa nieletnią dziewczynę, którą nawiedzały anioły, i z którą miał romans. Z ich związku urodziło się dziecko, które zmarło tuż po porodzie. Dziewczyna przeżyła załamanie nerwowe spowodowane śmiercią dziecka i odsunięciem się od niej kochanka. Pisarz nie chciał by na jaw wyszedł jego romans z nieletnią. Odwiedził ją w szpitalu psychiatrycznym gdzie leczyła załamanie nerwowe i miał nakłonić do samobójstwa. Takie zarzuty stawia mu prokurator. Pisarz początkowo nie przyznaje się do winy,    z czasem staje się jasne, że przyczynił się do śmierci dziewczyny. Postawa prokurator również zastanawia: jest napastliwa, atakuje pisarza, widać, że traktuję tę sprawę osobiście. Okazuje się, że jest młodszą siostrą dziewczyny, z którą pisarz miał romans.

 

Agnieszka Glińska- debiut w teatrze radiowym

Eliza Rycembel

Andrzej Chyra

Napis

martarybarczyk

Napis Geralda Sibleyrasa w reżyserii Wojciecha Nowaka.

Spektakl telewizyjny z 2009 roku.

 

Absurdy tzw. politycznej poprawności.

Do porządnej kamienicy, mieszczącej się w porządnej dzielnicy wprowadza się młode małżeństwo Lubrun. Właśnie kupili większe mieszkanie: planują dziecko, no i on będzie miał bliżej do pracy. Jednak radość z przeprowadzki z przedmieścia psuje napis pojawiający się w windzie. Ktoś wyrył na drewnianej ścianie windy taki oto przyjemny tekst:  Lebrun= kutas. Incydent ten zburzył spokój i harmonię panującą w porządnej kamienicy. Pan Lebrun czuję się bardzo dotknięty wulgarnym napisem dotyczącym go bezpośrednio i prowadzi śledztwo: kto też może żywić do niego taką niechęć, mimo, że żadnego z sąsiadów jeszcze dobrze nie zna. Obraźliwy napis staje się dla niego nie tylko zniewagą, na którą reagują z nadwrażliwością neurotyka zamiast po prostu go usunąć, wpływa na jego ambicję, obraża honor. Śledztwo pana Lebruna jest kłopotliwe dla pozostałych lokatorów, którzy uważają się za ludzi kulturalnych, tolerancyjnych, a tutaj niemalże oskarża się ich o chamstwo. Sprawca jest nieuchwytny, a stosunki sąsiedzkie stają się bardzo napięte. Sytuacje stara się złagodzić żona pana Lebruna: zaprasza sąsiadów do siebie w celu lepszego poznania się. Sąsiedzi postanawiają przyjać zaproszenie. Spotkanie zamienia się w awanturę: pan Lebrun nie zamierza tak, jak żona unikać tematu napisu i przytakiwać sąsiadom. Taka jego postawa wyrabia w nich przekonanie, że z tym napisem musi być coś na rzeczy, pan Lebrun nie może być bez winy, w jakiś sposób musiał sobie zasłużyć na taki niewybredny epitet. W ten sposób Lebrun staje się "czarną owcą", której nie ma zamiaru bronić nawet żona zmęczona tą całą sytuacją. Wybiera towarzystwo sąsiadów i idzie wraz z nimi na święto chleba. Nie są w stanie jej zatrzymać nawet słowa osamotnionego męża: odejdę od ciebie jeśli z nimi pójdziesz.

Sztuka, nazwana przez autora "czarną komedią" jest próbą przełamania bezmyślności z jaką "łykamy" najróżniejsze slogany, przeczytane, zasłyszane  w mediach, nie zastanawiając się nad ich sensem.

 

Grzegorz Damięcki

Monika Kwiatkowska- Dejczer

Ewa Wiśniewska

Agnieszka Wosińska

Krzysztof Globisz

Jerzy Schejbal

Miarka za miarkę

martarybarczyk

Telewizyjne przedstawienie z 1999 roku jest przeniesieniem sztuki Szekspira z Teatru Starego w Krakowie.

Reżyseria Tadeusz Bradecki.

 

Miejsce akcji zostało przeniesione do XIX wiecznego Wiednia, w którym króluje operetka. W takiej też konwencji, operetkowej, ukazane są perypetie bohaterów. Okazało się, że ta konwencja współgra z twórczością Szekspira: zarówno w operetce, jak i w sztukach angielskiego dramaturga trzonem fabuły są wydarzenia romansowo- erotyczne.

Młoda para popełnia "zbrodnie": uprawia miłość bez ślubu. Dziewczyna zachodzi w ciąże. Winny, młody arystokrata, zostaje za ten czyn skazany na śmierć. Taką surową karę zasądza, sprawujący tymczasowo rządy w zastępstwie księcia Vincentio, namiestnik Angelo, młodzieniec ulegający moralnemu wzmożeniu. Miasto burzy się na tak surową karę. Zamknięte mają zostać także wszystkie przybytki rozpusty. Prawowity władca postanowił na jakiś czas złożyć urząd, by w przebraniu zakonnika przyjrzeć się temu, jak żyją jego podwładni, czego im brak, czego oczekują. Na ratunek ukaranemu tak surowo nieszczęśnikowi, wyrusza jego siostra Isabella, nowicjuszka w zakonie. Jej  uroda podbija surowego moralistę Angelo. Składa dziewczynie niemoralną propozycję: jeśli spędzi z nim noc, uratuje brata. Gotowy jest porzucić swoje wzniosłe moralnie ideały, dla jednej nocy z dziewczyną, która obudziła w nim żądzę. Isabella oburza się na tę propozycję, ale postanawia zwodzić Angelo, by uratować brata. Sprytem udaje jej się wyjawić mieszkańcom miasta prawdziwą naturę Angelo. Wiarołomnego mężczyzny, który niegdyś porzucił uwiedzioną przez siebie kobietę obiecując jej wcześniej małżeństwo. Udaje się odnaleźć zwiedzioną kobietę i po ujawnieniu się, książe Vincentio nakazuje Angelowi poślubić uwiedzioną, a samemu zaproponować swoją rękę Isabelli, którą szczerze pokochał, pomagając jej w przebraniu mnicha, w zdekonspirowaniu fałszywego Angelo.

Krakowskie przedstawienie zręcznie łączy elementy tragiczne z komediowymi. Wyraźne rozgraniczenie między dogmatyzmem a zdrowym rozsądkiem, między porywami serca, a sztywnymi regułami prawa, jest zgodne z duchem sztuki Szekspira, a także całej jego twórczości. Reżyser za Szekspirem powtarza oczywistą prawdę, o której wielu lubi zapominać: niezłomni stróże prawa są zwykłymi ludźmi ulegającym pokusom.

 

Ewa Kaim

Krzysztof Globisz

Szymon Kuśmider

Andrzej Buszewicz

Artur Dziurman

Tadeusz Huk

Zygmunt Józefczak

Jan Krzyżanowski

Rafał Jędrzejczyk

Andrzej Kozak

Jerzy Święch

Leszek Swigoń

Zbigniew W. Kaleta

Marek Litewka

Jerzy Grałek

Edward Linde- Lubaszenko

Jerzy Nowak

Beata Fudalej

Anna Radwan

Magdalena Jarosz

Ewa Ciepiela

Monika Jakowczuk

Beata Malczewska

Beata Paluch

Agnieszka Roszkowska

Elżbieta Willówna

Maria Zającówna- Radwan

Mieczysław Mejza

Pieniądze i przyjaciele

martarybarczyk

Pieniądze i przyjaciele sztuka Dawida Williamsona napisana w 1991 roku. Realizacja telewizyjna w reżyserii Agnieszki Glińskiej miała premierę w 2005 roku.

 

W malowniczej miejscowości nad jeziorem ma letniskowe domki grupa przyjaciół. Od lat spotykają się w tej grupie w weekendy i każde wolne od pracy dni. Są wśród nich: Margaret, narratorka, wykładowca akademicki, kobieta ponad czterdziestoletnia, od której parę lat temu odszedł mąż do młodszej o 15 lat kobiety. Margaret ma cięty język, jest bardzo inteligentna i lubi młodych mężczyzn; podrywa ich w galeriach sztuki. Tak poznała Martina, który okazał się synem, Conrada, z pierwszego małżeństwa. Conrad jest medialnym obrońcą przyrody, jego trzecią żoną jest Jaquie, dziennikarka w kolorowych pismach dla kobiet. Spodziewają się dziecka. Jaquie często pisze o Vicki, żonie wziętego adwokata Alexa. Grupę przyjaciół dopełniają chirurg ortopeda, malkontent i antypatyczny typ, Stephen i jego sympatyczna żona Penny oraz Peter, wykładowca matematyki na tym samym uniwersytecie, na którym wykłada Margaret. Margaret i Peter są przyjaciółmi. Peter niedawno stracił żonę: zmarła na raka. Ma także nowy problem: podżyrował brata niefortunnego dewelopera. Inwestycja okazała się fiaskiem. Peter przegrał pierwszą sprawę, ale prawnicy zapewniają go, że jest duża szansa na wygraną. Musi tylko zapłacić im 40 tysięcy. Peter nie ma takich pieniędzy. Margaret proponuje, żeby zwrócił się do ich przyjaciół: to zamożni ludzie i na pewno pomogą Peterowi, którego bardzo lubią, jest przecież "dusza" człowiekiem, który zawsze znajdzie dla wszystkich czas, każdego wysłucha. Peter zabrania Margaret wspominać o jego problemach. Margaret godzi się, ale nie rozumie oporu przyjaciela. Jest również rozdrażniona i mocniej niż zazwyczaj "tnie" słowem zgromadzonych na przyjęciu u Petera, przyjaciół. Zawiódł ją mężczyzna: Martin, jak się okazuje syn Conrada. Miał do niej przyjechać i wspólnie mieli spędzać czas, tym czasem nie pojawił się. Martin jednak zjawił się na drugi dzień. Do Petera przyprowadził go ojciec. Pokłócili się: Martin ma pretensje do ojca, że był nieobecny w jego życiu i nie pomagał mu finansowo. Conrad prosi, żeby Martin mógł przenocować u Petera ponieważ w jego domu i Jaquie zostać nie może po tak karczemnej awanturze. Conrad wraca do żony, Martin zostaje sam z Peterem, wtedy przychodzi Margaret. Peter dowiaduje się, że to właśnie Martin jet nowym kochankiem Margaret. Kobieta proponuje chłopakowi, żeby podszedł z nią do jej domu, ale Martin chce zostać u Petera i spróbować jednak porozumieć się z ojcem. Każda z par małżeńskich ma problemy: Jaquie jest w niechcianej ciąży, związała się z Conradem tylko dlatego, że  jest bogaty, Vicki wciąż szuka swojej drogi i zdradza Alexa, chce nawet od niego odejść. Penny jest chodzącą wyrozumiałością i cierpliwością w stosunku do swojego wybitnie konfliktogennego męża. Jednak i ona ma dosyć. Kiedyś już próbowała od niego odejść, ale całkiem się załamał i błagał ją, żeby tego nie robiła. Wszystkich tych historii wysłuchuje Peter. Nie komentuje, nie radzi, tylko słucha. Daje szansę na wygadanie się i przemyślenie swoich problemów. Przyjaciele są mu za to wdzięczni. Vicky wpada na pomysł, żeby jakoś odwdzięczyć  się Peterowi za to wszystko, co dla nich robi. Proponuje uroczystą kolację. Wtedy Margaret mówi, że najlepiej pomogliby Peterowi gdyby każdy dał po 10 tysięcy dla ratowania domu i majątku Petera.Sama postanowiła wziąć kredyt na taką kwotę.Okazuje się jednak, że nikt poza nią nie kwapi się w ten sposób pomóc Peterowi. Każdemu teraz pieniądze są niezbędne: Stephen nie chce ruszać pieniędzy odłożonych na emeryturę, Alex marzy o większym jachcie, Conrad wprawdzie ma podpisać kontrakt na międzynarodowy program przyrodniczy, ale nic nie jest jeszcze pewne, także przykro mu, ale...Margaret jest wściekła. Namawia Petera by wygarnął każdemu. Peter nie chce, ale w końcu ulega jej namowom, że odrobina mściwości nikomu w tej sytuacji nie zaszkodzi. Poddani krytyce spolegliwego Petera i zaskoczeni, że jest do tego zdolny, przyjaciele są zawstydzeni. Conrad i Alex są gotowi dać po 20 tysięcy. Oczywiście po zapewnieniu przez Margaret, że na 80% Peter wygra i pieniądze im się zwrócą. Stephen nie dołącza się do darczyńców. Jego postawa ostatecznie rozczarowuję Penny, która decyduje się odejść od niego. Peter sprawę wygrywa. Penny poznała i zamieszkała z młodym rzeźbiarzem, alkoholikiem i pomaga mu wyjść z nałogu. Vicky założyła firmę producencką, Alex rozbił podczas regat swój wymarzony jacht i procesuje się żądając odszkodowania. Stephen poślubił pielęgniarkę z Filipin i sprzedał letniskowy domek. Martin studiuje literaturę i  spotyka się z koleżanką z roku. Conrad i Jaqiue doczekali się małego potwora, który skupia w sobie najgorsze cechy ich obojga. Margaret nadal przyjaźni się z Peterem, a ten ma romans z przyjaciółką swojej zmarłej żony, znaną z rozwiązłości mężatką.

 

Aleksandra Konieczna

Krzysztof Stelmaszyk

Monika Krzywkowska

Dominika Ostałowska

Agnieszka Wosińska

Jan Englert

Marek Kalita

Mariusz Sabiniewicz

Marcin Hycnar

 

 

Mąż i żona

martarybarczyk

Mąż i żona Aleksandra Fredry w reżyserii Jana Englerta. Za reżyserię tej sztuki, Jan Englert otrzymał nagrodę na tegorocznym festiwalu Dwa Teatry w Sopocie. Zaś grające w spektaklu Beata Ścibakówna i Milena Suszyńska otrzymały ex aequo nagrodę dla najlepszej aktorki.

 

Wacław i Elwira są nie najmłodszym małżeństwem z wieloletnim stażem. Wacław tylko na pokaz jest czuły wobec żony. W czterech kątach woli uganiać się za służącą Justysią, która korzysta z tego, że jest atrakcyjną dziewczyną (w inscenizacji w reżyserii Jana Englerta Justysia jest wzorowana na Brigitte Bardot). Poza tym Wacław rzadko bywa w domu: często gra w karty i traci duże sumy podczas seansów hazardowych. Elwira jest zła na to, że Wacław tak ją ignoruję. Miewa kochanków, tak jak Wacław miewa kochanki. Aktualnie spotyka się z Alfredem, który poza tym, że spędza z Elwirą każdą możliwą chwilę, flirtuje także z niewzbraniającą mu tego Justysią. Wacław dla Alfreda jest mistrzem w miłosnych podbojach. W tym swoistym czworokącie małżeńskim, prędzej czy później, "szydło musi wyjść za worka". Elwira nakrywa Wacława i Justysię na słodkim tet a tet. Sama wydaje się gubiąc czułe listy od kochanka (nie przez niego zresztą pisane, tylko przez wynajętych przez Alfreda starych Francuzów). Justysia opuszcza rezydencję państwa, Wacław usuwa się na jakiś czas licząc, że czas pozwoli przyjaciołom zapomnieć i znowu będzie u nich mile widziany ponieważ nie chciałby tracić takiej cennej znajomości. Nadal podziwia talenty Wacława. Wacław szkoli się w karcianym rzemiośle, a Elwira...Ma szansę na nowy romans z młodym nieznajomym często przejeżdżającym, wcale nie przypadkiem, na rowerze pod oknami jej sypialni.

Jan Englert umieścił akcję sztuki na początku XX wieku co tylko podkreśliło jej aktualność: podwójna moralność występuje w każdym czasie i w każdej, po staroświecku rzecz ujmując, sferze.

 

Beata Ścibakówna

Milena Suszyńska

Jan Englert

Grzegorz Małecki

Karol Dziuba

Dwa Teatry Sopot 2016

martarybarczyk

W dniach 23.05-25.05 po raz szesnasty w Sopocie odbył się festiwal Dwa Teatry prezentujący teatralne słuchowiska radiowe i spektakle teatru telewizji. 

Nagrody za osiągnięcia życia otrzymali: pani Stanisława Celińska i pan Henryk Talar.

Grand Prix jury przyznało ostatniemu przedstawieniu w reżyserii Marcina Wrony Ich czworo Gabrieli Zapolskiej. Oprócz, pośmiertnie, reżysera, wyróżniony został cały zespół aktorski.

Grand Prix za słuchowisko otrzymała sztuka Von Bingen.Historia prawdziwa Sandry Szwarc w reżyserii Waldemara Modestowicza.

Nagrodę za reżyserię teatralną otrzymał Jan Englert za wyreżyserowanie sztuki Aleksandra Fredry Mąż i żona.  Nagrodę za reżyserię słuchowiska Wampir otrzymał Igor Gorzkowski.

Aktorki spektaklu Mąż i żona, Milena Suszyńska i Beata Ścibakówna, otrzymały ex aequo nagrodę za najlepszą rolę kobiecą w telewizyjnym przedstawieniu.

Nagrodę za najlepszą rolę kobiecą w słuchowisku polskiego radia, otrzymała Julia Kijowska grająca w Von Bingen. Historia prawdziwa.

Za najlepszą rolę męską w słuchowisku Hymny Yunusa Emre nagrodę otrzymał Krzysztof Gosztyła.

Analogicznie do najlepszej roli kobiecej, w kategorii najlepsza rola męska w spektaklu telewizyjnym, nagrodzono ex aequo Sławomira Orzechowskiego i Andrzeja Zielińskiego za rolę w przedstawieniu na żywo Ludzie i anioły rosyjskiego satyryka    w reżyserii Wiktora Szenderowicza.

Nagrodę za zdjęcia do trzech przedstawień telewizyjnych: Dom Kobiet, Ja Feuerbach, Mąż i żona otrzymał Witold Adamek.

Nagrodę honorową im. Krzysztofa Zaleskiego otrzymało przedstawienie telewizyjne Obwód głowy oraz słuchowisko Zegarek.

W tm roku po raz pierwszy przyznano nagrodę publiczności. Otrzymało ją przedstawienie Damy i huzary w reżyserii Krystyny Jandy oraz słuchowisko Zegarek Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Janusza Kukuły.

Także po raz pierwszy odbył się konkurs słuchowisk dla dzieci i młodzieży, do którego zgłoszono dziesięć słuchowisk. Nagrodę otrzymało słuchowisko Tam gdzie mieszka cisza Aleksandry Chmielewskiej w reżyserii Anny Wieczur- Bluszcz.

Król Edyp

martarybarczyk

Król Edyp Sofoklesa w reżyserii Gustawa Holoubka. Przedstawienie miało premierę w 2004 roku. Spektakl powstało z okazji 75-lecia powstania Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie. Premiera telewizyjna odbyła się w 2005 roku.

 

Klasyczna tragedia Sofoklesa w nowym bardzo dobrym przekładzie Marcina Sosnowskiego.

Edyp jest szczęśliwym, szanowanym władcą Teb. Mieszkańcy Teb są wdzięczni swojemu królowi za pokonanie niszczącego przed laty miasto Sfinksa. Za pokonanie potwora wybrali go swoim władcą. Poślubił Jokastę, żonę poprzedniego władcy Teb Lajosa, zamordowanego w tajemniczych okolicznościach. Pokochali się, szanowali, doczekali czworga dzieci. Niestety szczęsny czas dla miasta zdaje się kończyć: ludność dziesiątkuje zaraza. Zatroskany stanem państwa, wysyła swojego szwagra Kreona do wyroczni w Delfach, żeby dowiedział się dlaczego miasto nęka fala nieszczęść? Kreon wraca z odpowiedzią delfickiej wyroczni: miasto zostało tak okrutnie ukarane ponieważ w jego granicach mieszka morderca Lajosa. Edyp przysięga współobywatelom, że odnajdzie zbrodniarza. Nie wie, że tym samym wydaje wyrok na siebie. To on był mordercą Lajosa. Nie wiedział, że zabił władcę Teb.          W dodatku Lajos był jego ojcem, a Jakosta jego żona, matką Edypa. Skazali swojego syna na śmierć ponieważ ta sama delficka wyrocznia wieściła, że Lajos zginie z rąk syna. Nad dzieckiem ulitował się biedny pasterz. Przekazał trzymiesięczne dziecko zaprzyjaźnionemu pasterzowi z sąsiedniego państwa. Tamten oddał niemowlę władcy Koryntu, który sam nie mógł mieć dzieci. Edyp wyrósł w Koryncie, jako dziecko królewskie. Odszedł z domu na wieść o niekorzystnej wyroczni:  zabije ojca. Nie wiedział tylko, że nie jest rodzonym synem władcy Koryntu. I podczas wędrówki, zepchnięty z drogi przez Lajosa i jego sługi, mści się mordując Lajosa i jego ludzi.        W ten sposób wyrocznia się wypełniła: syn zabił ojca. Dowiedziawszy się tego wszystkiego Jakosta wiesza się, Edyp przebija sobie oczy broszą z jej sukni. Prosi Kreona, który zostaje władcą Teb, żeby go wygnał w góry, w których został znaleziony. Swoje dzieci także oddaje pod opiekę wuja.

Bardzo dobry, współczesny, potoczysty, płynny przekład, cudownie podany przez aktorów teatru Ateneum. Oszczędna, ascetyczna wręcz dekoracja i przepiękne kostiumy. Wysoki, mistrzowski poziom realizacji i wykonania.

 

Piotr Fronczewski

Teresa Budzisz Krzyżanowska

Jerzy Trela

Krzysztof Gosztyła

Jerzy Kamas

Jan Kociniak

Marian Kociniak

Grzegorz Damięcki

Tadeusz Borowski

Gustaw Holoubek

Pierwiastek z minus jeden albo najpiękniejszy dzień w życiu

martarybarczyk

Pierwiastek z minus jeden albo najpiękniejszy dzień w życiu sztuka Mariana Hemara w reżyserii Janusza Majewskiego. Spektakl z 1995 roku.

 

Faust na wesoło. Odwieczna walka dobra ze złem w wersji komediowej. Do pani dyrektorowej przyszła siostra Felicja dyplomowana akuszerka. Po wielu latach "psychologicznej bezpłodności", pani dyrektorowa, Krystyna, jest w ciąży. Cieszy się    i cieszy ją radość męża na tę wiadomość. Bardzo chciałaby mieć córeczkę. Dopytuje więc doświadczoną siostrę Felicję, co powinna jeść jeśli chce urodzić dziewczynkę? Mąż wraca z pracy. Niestety jest przygnębiony. W banku będzie kontrola i wyjdzie na jaw, że dokonał defraudacji pieniędzy zdeponowanych w banku przez zamożną starszą klientkę. Wobec takiej wiadomości Krystyna nie ujawnia swojej dobrej nowiny. Zastanawia się, jak pomóc mężowi. Postanawia zadzwonić po pomoc do zaprzyjaźnionego mecenasa Tomasza. Jerzy w przypływie rozpaczy mówi,                 że zaprzedałby duszę diabłu byleby odwrócić niekorzystną dla niego sytuację.              I wraz z wypowiedzeniem owej formułki, w domu Jerzego i Krystyny pojawia się nieznajomy, dość podejrzany osobnik. Bardzo dobrze orientuje się w sytuacji.      Zatem jest to mistyfikacja lub diabeł wcielony. Oferuje swoje usługi: może spowodować chorobę kontrolera, eksplozję gazu w piwnicach bankowych lub powódź. Ceną za jego pomoc jest, ot taka  drobnostka: dusza Jerzego.                      Bohaterowie sztuki Hemara uczestniczą w swoistych igrzyskach z diabłem, w grze     ze szczęściem i nieszczęściem objawiających się niekiedy w tym samym czasie i miejscu jednocześnie, przypadkiem i niezbadanym losem.

 

Wiktor Zborowski

Paweł Wawrzecki

Magdalena Wołłejko

Stanisława Celińska

Marek Kondrat

 

2007: Macbeth

martarybarczyk

26 kwietnia 2016 roku telewizja przypomniała jedną z wielkich tragedii Wiliama Szekspira w reżyserii Grzegorza Jarzyny. Telewizyjna wersja przedstawienia TR Warszawa zrealizowana została w industrialnej przestrzeni starej hali fabrycznej Waryńskiego w Warszawie. Jego premiera odbyła się w maju 2005 roku.

 

Makbet, a raczej Macbeth oparty jest na tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Reżyser radykalnie uaktualnił inscenizację sztuki angielskiego dramaturga. Wojska Duncana ubrał w amerykańskie mundury, zaadaptował tekst i napisał nowe sceny (postać bogini Hekate), które umieściły akcje dramatu w realiach wojny z islamskim terroryzmem. Makbet wraz z Banko zabija terrorystów na progu meczetu. Przeklina ich  wiedźma w czadorze. Rok 2007 w tytule dramatu sugeruje, że przedstawiona akcja odbywa się w niedalekiej przyszłości. Reżyser nawiązuje do obrazu wojny znanego z popkultury, szczególnie z holywoodzkich filmów. Publiczność zmagania bohaterów ogląda z wysokich trybun. Krew leje się hektolitrami, sztuk walki nie powstydziliby się komandosi. Krytyczna analiza amerykańskiej mitologii wojennej. Raz puszczona w ruch przemoc jest trudna do zatrzymania. Działa coraz szybciej i skuteczniej. Po co podwójne standardy: skoro można bezkarnie zabijać podczas wojny to dlaczego nie robić tego we własnym domu?

 

Cezary Kosiński

Aleksandra Konieczna

Danuta Stenka/Małgorzata Hajewska- Krzysztofik

Tomasz Tyndyk

Jacek Poniedziałek/ Roman Gancarczyk

Waldemar Kownacki/ Mirosław Zbrojewicz

Michał Żurawski

Piotr Głowacki

Eryk Lubos/ Hubert Zduniak

Jan Drawnel

Christian Emany

Tomasz Karolak/ Piotr Rogucki





Wielka magia

martarybarczyk

Wielka magia sztuka Eduardo de Filippo w reżyserii Macieja Englerta. Spektakl telewizyjny z 1998 roku.

 

Rzecz o tym, że niektórzy z nas wolą żyć w iluzji niż dopuścić do siebie fakty.

Cologero di Spleti jest bardzo zazdrosny o swoją młodą żonę,Martę. Gdy wychodzi z pokoju hotelowego- spędzają wakacje nad morzem- zamyka ją w pokoju. Marta zawiązuje znajomość z młodym mężczyzną Marianem D'Albino. Kochankowie nie mają możliwości częstych spotkań ponieważ Marta jest ciągle pilnowana przez męża. D'Albino namawia więc właściciela hotelu, by zaprosił na występy mistrza iluzji Otto Marvugila. Płaci iluzjoniście pięćdziesiąt tysięcy liwrów, aby ten przez kwadrans ukrył podczas sztuki znikania Martę. Gdy nadchodzi czas występu, Marvugilia zaprasza ochotnika do wzięcia udziału w sztuce znikania. Zgłasza się pani di Spleti. Wchodzi do sarkofagu i znika. Wychodzi na tył sceny i tam spotyka się z D'Albino. Ten namawia ją na ucieczkę: motorówka czeka tuż przy przystani. Marta waha się tylko chwilę. Otto słyszy silnik odpływającej motorówki. Kontynuuje występ. Kiedy mąż domaga się powrotu żony, iluzjonista twierdzi, że nigdy nie było tu pani di Spleti. Potwierdzają to widzowie, którzy nie darzą sympatią Cologera mając go za wyniosłego zazdrośnika. I cieszą się, że taką sztuczką ktoś "natrze mu uszu". Otto nie pokazuje po sobie, że jest przerażony zniknięciem, czyli ucieczką pani di Spleti, tylko kontynuuje wmawianie mężowi, że żony nigdy tu nie było, że to wszystko gra. Mąż zgłasza policji zniknięcie żony. Jednak nie ma dowodów, że przyczynił się do tego iluzjonista, a co gorsze Cologero zaczyna wierzyć w grę. Otrzymuje od Marvugili szkatułkę, w której jeśli wierzy w niewinność żony, po jej otwarciu ujrzy Martę, ale jeśli jego wiara jest zachwiana  nigdy żony już nie zobaczy. Cologero waha się z otwarciem szkatułki. Upływają cztery lata, rodzina martwi się o zdrowie psychiczne Cologero. Brat chce go ubezwłasnowolnić. Cologero zbliżył się z iluzjonistą, wierzy tylko jemu i opłaca jego wątpliwe rady. Poważnie ucierpiał na tym jego majątek. Cologero wciąż chodzi ze szkatułką pod pachą. Dobrze wie, że żona uciekała z kochankiem, ale woli żyć w iluzji, że wszystko to, co go spotkało to tylko gra i od jego wiary zależy, czy ujrzy żonę, czy nie. Podczas zebrania rodzinnego, Otto dostaje wiadomość, że Marta wróciła. Namawia di Spleti by otworzył szkatułkę, a na pewno zobaczy żonę. O sekundę za wcześnie, Cologero jeszcze nie otworzył szkatułki, wprowadza Martę do domu. Kobieta przyznaje mężowi, że uciekła z innym. Cologero nie wierzy, że to jego żona, przecież nie otworzył szkatułki. Każe wynosić się ze swojego domu iluzjoniście i wiarołomnej żonie, którą uważa za iluzję, a nie prawdziwą kobietę. Woli żyć grą, żyć w iluzji niż przyznać przed samym sobą, że był zdradzany.

 

Piotr Fronczewski

Janusz Gajos

Marta Lipińska

Sonia Bohosiewicz

Dominika Bednarczyk

Jerzy Grałek

Leszek Piskorz

Szymon Kuśmider

Urszula Popiel

Bożena Adamek

Lidia Bogacz

Ewa Kaim

Mieczysław Grąbka

Błażej Wójcik

Tomasz Międzik

Jerzy Światłoń

Halina Zaczek

Piotr Skiba

Małgorzata Hajewska- Krzysztofik

Rafał Jędrzejczyk

Konrad Koszucki i Robert Koszucki

Adrian Ochalik

Jakub Snochowski

 

Cyrano de Bergerac

martarybarczyk

Cyrano de Bergerac Edmonda Rostanda w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego miał premierę w 1981 roku. Spektakl zaliczany jest do Złotej Setki Teatru Telewizji.

 

Rola Cyrano de Bergerac jest jedną z tych ról, które należą do panteonu i są marzeniem wielu aktorów. Krzysztof Zaleski nie ukrywał, że przedstawienie powstawało głównie ze względu na Piotra Fronczewska, który miał się wcielić w długonosego, elokwentnego francuskiego żołnierza. Cyrano jest oczytany, wygadany, na również talent poetycki. Ma jednak także kompleks długiego nosa. Darzy głębokim uczuciem swoją kuzynkę Roksanę. Ona uważa go za najlepszego przyjaciela i powiernika. Zakochuje się zaś w młodym oficerze Christianie. Jednak Christian zwierza się Cyrano, że nie ma umiejętności wysławiania się, co tak bardzo ceni Roksana. W obecności kobiety robi się milczący. Obawia się, że ukochana może się zmęczyć jego niemotą. Cyrano proponuje mu pomoc w tym względzie: to on będzie pisał elokwentne wiersze, wypowiedzi i listy do Roksany, wystarczy, że Christian się tylko nauczy ich na pamięć. Fortel przynosi pomyślność Christianowi: oświadcza się Roksanie i zostaje przyjęty. Pobierają się po cichu. Jednak zakochany w Roksanie jest także przełożony żołnierzy, i by pozbyć się rywala, wysyła Christiana na wojnę. Cyrano i Christian walczą dzielnie na froncie, kiedy przybywa do ich obozu Roksana. Stęskniła się za swoim mężem. Dostawała od niego wiele czułych listów, postanowiła więc zobaczyć się z ukochanym. Christian jest zaskoczony: nie pisał żadnych listów. Cyrano przyznaje, że to on był autorem listów do jego żony. Młodzieniec orientuje się, że Cyrano kocha Roksanę. Wie, że jego miłość nie ma takiej siły, jak uczucie Cyrano.  By nie stawać na drodze szczęścia przyjaciela, daje się zabić. Roksana rozpacza, zamyka się w klasztorze. Tam odwiedza ją schorowany Cyrano: wciąż daje mu o sobie znać rana zadana podczas wojny. Wyznaje jej miłość. Roksana twierdzi, że także jest gotowa go pokochać. Jednak jest już za późno dla kochanków. Cyrano umiera z powodu otwierającej się rany. Barwna, napisana błyskotliwym językiem i polotem sztuka.

 

Piotr Fronczewski

Liliana Głąbczyńska

Marek Kondrat

Edmund Fetting

Damian Damięcki

Krzysztof Kowalewski

Aniela Świderska

Grzegorz Wons

Wiktor Zborowski

Marek Obertyn

Cezary Morawski

Ryszard Olesiński

Wiesław Stefaniak

Andrzej Szejnach

Stanisław Górka

Jacek Kałucki

Wojciech Machnicki

Jan Tomaszewski

Marcin Troński

Wojciech Wysocki

Krystyna Wachełko- Zaleska

Adam Ferency

Marian Friedmann

 

 

Komedia romantyczna

martarybarczyk

Komedia romantyczna sztuka Wojciecha Tomczyka w reżyserii Michała Gazdy. Premiera telewizyjna miała miejsce w 2010 roku.

 

Tadeusz jest uznanym scenarzystą seriali telewizyjnych. Ma również na koncie ambitne scenariusze, jednak filmy, które powstały na ich podstawie nie odniosły komercyjnego sukcesu. Producentka Regina, przyjaciółka Tadeusza, namawia go na napisanie scenariusza komedii romantycznej poda roboczym tytułem Komedia romantyczna. Tadeusz niechętnie, ale podpisuje intratny dla niego kontrakt. Tadeusz wciąż przeżywa rozstanie z ostatnią miłością: młodą aktorką Marianką. Reżyser, który ma wyreżyserować komedię romantyczną na podstawie scenariusza Tadeusza, namawia go, żeby opisał w nim swój związek z Marianką. Najlepiej czerpać tematy z życia, nieco je podkręcając. Tadeusz ulega sugestiom reżysera. Główną męską rolę w filmie ma zagrać modny, młody aktor Marcin Ciamciara, obecnie związany z Reginą. Rolę żeńską Regina i reżyser podejmują się zaoferować Mariance. Banalna, pisana niechętnie przez Tadeusza komedia romantyczna, okazuje się wielkim sukcesem. Sztuka Wojciecha Tomczyka jest satyrą na stosunki panujące w show biznesie, ale również na stosunki międzyludzkie. Regina niegdyś związana z reżyserem, ich związek trwał trzy miesiące, najdłużej w jej życiu uczuciowym, czuje, że czas na macierzyństwo. Jest nowoczesną kobietą, która chce mieć dziecko i wychowywać je sama, od mężczyzny potrzebuje tyko dobrego zestawu genów. Takie miał reżyser, z którym się rozstała i takie ma Tadeusz. Proponuje więc Tadeuszowi, oprócz dobrego kontraktu na film, żeby został ojcem jej dziecka. Niczego prócz genów od niego nie oczekuje. Tadeusz nie zgadza się. Jednak po rozstaniu Reginy z Marcinem Ciamciarą, zbliżają się do siebie. Tadeusz oświadcza się Reginie i zostaje przyjęty. Podczas ślubu ojca Tadeusza z panią Stefanią, która sprzątała u Tadeusza i jego ojca, reżyser protestuje w związku z planowanym ślubem Tadeusza i Reginy. Twierdzi, że zawsze kochał tylko ją. Regina oświadcza, że ona czuje to samo. Obecni na ślubie ojca Tadeusza są także Marianka i Marcin. I oni zbliżają się do siebie. Tadeusz ku niezadowoleniu ojca zostaje znowu sam. Ojciec profesor starej daty, nie szczędzi mu uszczypliwości: nie dość, że sprzedał się komercji to jeszcze nie da mu wnuka.

 

Andrzej Zieliński

Urszula Grabowska

Gabriela Oberek

Maciej Zakościelny

Jan Englert

Dorota Kolak

Adam Nawojczyk

Ludzie i anioły

martarybarczyk

Ludzie i anioły telewizyjna premiera na żywo 18 kwietnia 2016 sztuki rosyjskiego satyryka i dramaturga Wiktora Szenderowicza w reżyserii Wojciecha Adamczyka. Premiera teatralna odbyła się 4 kwietnia 2016.

 

Do mieszkania rosyjskiego sprzedawcy karmy dla psów, późną porą ktoś dzwoni. Na pytanie kto tam? Odzywa się ponętny damski głos. Mężczyzna wyraźnie zadowolony żwawo otwiera drzwi. Za drzwiami niespodzianka: zamiast kobiety, elegancki mężczyzna. Wchodzi do mieszkania mimo protestów właściciela. Przedstawia się, jako urzędnik przeprowadzający spis powszechny. Zbywa pytanie właściciela mieszkania: o tak późnej porze? i zaczyna zadawać pytania z kwestionariusza. W trakcie wypełniania formularza rośnie zaniepokojenie przepytywanego. Okazuje się, że gość jest aniołem niższej rangi i ma za zadanie przygotowanie mężczyzny do przejścia na drugą stronę. Załatwić wszelkie formalności w związku z rychłą śmiercią. Mężczyzna broni się przed ostatecznym. Próbuje wpłynąć na anioła, żeby zamiast niego zabrał kogoś innego: jakąś staruszkę lub nielubianego sąsiada. Niestety czas przyszedł na niego. W trakcie biegu akcji, która obfituje w ciekawe zwroty, okazuje się, że anioł wybrał tego konkretnego mężczyznę ponieważ zależało mu na jego atrakcyjnym mieszkaniu. Stracił zaufanie przełożonych i musi je odzyskać. Chce to zrobić pracując jako kościelny żebrak by w ten sposób otrzymać szansę dotarcia bezpośrednio do Boga. W końcu człowiek i anioł zawiązują nietypowy sojusz i jak się wydaje będą mieszkać razem dopóki anioł nie osiągnie swojego celu.

 

Sławomir Orzechowski

Andrzej Zieliński

Zbigniew Suszyński

Leon Charewicz

Jacek Bursztynowicz

Jan Pęczek

Poskromienie złośnicy

martarybarczyk

Poskromienie złośnicy Wiliama Szekspira. Przedstawienie zrealizowane w Teatrze Dramatycznym, w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Premiera telewizyjna odbyła się w 2005 roku. Muzykę wykonywaną na żywo skomponował Paweł Mykietyn.

 

Były sobie dwie siostry: starsza Katarzyna i młodsza Bianka. Żeby młodsza mogła wyjść za mąż, najpierw musiała wziąć ślub starsza. Młodsza była oblegana przez zalotników. Przyciągał ich jej charakter: spolegliwość, zalotność, bezkonfliktowość. Katarzyna zaś uchodziła za sekutnicę ponieważ nie słuchała z pokorną uwagą i przejętą miną każdej bzdury wygadywanej przez mężczyzn. Dlatego nikt nie starał się o jej rękę. Stanem tym martwił się jej ojciec, który nie lubił krąbrnej córki, faworyzował bezproblemową Biankę. Namawiał kogo się da by poślubił starszą ze sióstr. Nikt z ich otoczenia nie miał na to ochoty. W końcu znalazł się śmiałek: opój nie liczący się z nikim. Poślubił Katarzynę i zaczął ją urabiać na pokorne cielę. Niestety udało mu się to. Szowinistyczna z ducha sztuka Szekspira została przez Warlikowskiego odarta z treści rodem z ludowych "mądrości", co przystoi żonie, co stanowi o jej wartości (wierność, oddanie i posłuszeństwo mężowi). Katarzyna jest świadoma całego tego  cyrku z zamążpójściem. Zaloty, konkury to nic innego, jak swoisty targ niewolników. Dlatego podczas spotkania z zalotnikami zrzuca suknię i prezentuje swoje wdzięki. Mężczyznom, choć mają usta pełne frazesów o opiece nad słabszą, ich zdaniem, płcią, chodzi jedynie o podporządkowanie sobie drugiego człowieka. Katarzyna to wszystko wie i póki może staje okonie wobec panujących zasad. Jednak z chwilą zamążpójścia daje się poskramiać mężowi: gburowi i chamowi.Dlaczego to robi? W końcowym monologu, kiedy na rozkaz męża ma wygłosić mowę, o tym, jaka winna być żona, słowa grzęzną jej w gardle. Jest stojącym na krawędzi sceny czystym smutkiem ubranym w białą ślubną suknię. I tylko ta suknia jest piękna w całym tym brutalnym poskramianiu kobiet.

 

Danuta Stenka

Adam Ferency

Małgorzata Kożuchowska

Marcin Troński

Marcin Dorociński

Andrzej Szeremeta

Janusz Wituch

Wojciech Wysocki

Maciej Szary

Paweł Tucholski

Sławomir Grzymkowski

Joanna Olszewska

Otello

martarybarczyk

Otello Wiliama Szekspira, Teatr Telewizji z 1984 roku w reżyserii Andrzeja Chrzanowskiego.

 

Realizacja dramatu Szekspira z 1984 roku, została uznana w plebiscycie widzów za Najlepszy Spektakl Teatru Telewizji w tymże roku. Przyczyniło się do tego zapewne uwspółcześnione tłumaczenie sztuki dokonane przez Jerzego S. Sito. Tekst zabrzmiał dzięki temu przekładowi bardzo współcześnie, bezpruderyjnie. Taki był często język dramatów Szekspira, który nie uciekał od dosadnego, wulgarnego słownictwa. Również oszczędna, pomysłowa scenografia wykonana przez Xymenę Zaniewską i Andrzeja Przybyła nadała współczesnego charakteru przedstawieniu. Atmosferę podkreślała muzyka Józefa Skrzeka skomponowana specjalnie do spektaklu. W przedstawieniu wystąpili po raz pierwszy razem dwaj wybitni aktorzy: Daniel Olbrychski jako Otello i Piotr Fronczewski jako zawistny Jagon. W rolę Desdemony wcieliła się Joanna Pacuła. Jej Desdemona jest szczerze kochającą Otella, młodą, niewinną dziewczyną. Pomimo swej niewinności jest także zalotna, świadoma swojej kobiecości. Cechy te powodują, że intryga Jagona uprawdopodabnia się w oczach postronnych. Otello jest Maurem, dzielnym oficerem mieszkającym w Wenecji i walczącym z jej wrogami. Nieustraszony żołnierz, prawy człowiek, dumny i bezkompromisowy, rozkochuje w sobie i poślubia wbrew woli jej ojca, Desdemonę. Doża wyraża zgodę by młodziutka żona towarzyszyła mężowi w wyprawie przeciwko Turkom. Jagon jest jednym z jego podwładnych. Zazdrosny o awans swojego kolegi Kasja, który został przez Otella mianowany namiestnikiem wojsk, zamiast niego, postanawia się zemścić na Otellu i Kasji. Zasiewa w Otellu ziarno zwątpienia w oddanie Kasja i wierność Desdemony. Robi to na tyle skutecznie, że Otello popada w obłęd, rozpacz i strach, które doprowadzają go do zbrodni: dusi młodą, wierną mu żonę, tracąc w ten sposób wszystko to co kochał i wybrał. Bezwzględny, zimny, konsekwentny w swoich działaniach Jagon jest nie do powstrzymania. Jego intrygom ulega także żona Emilia, służąca Desdemony. Nieświadomie przyczynia się do zguby swej młodej pani. Mimo, że Jagon źle ją traktuje bardzo stara się mu przypodobać. Dramat Szekspira jest dramatem szlachetnego człowieka, którego prawy charakter przegrywa z zawiścią, której siła sprawcza jest nie do opanowania.

 

Daniel Olbrychski

Piotr Fronczewski

Joanna Pacuła

Halina Kowalska

Bronisław Pawlik

Gustaw Holoubek

Wińczysław Gliński

Krzysztof Chamiec

Piotr Machalica

Piotr Garlicki

Anna Chitro

Henryk Machalica

Zygmunt Maciejewski

Zygmunt Grochoczyński

Jan Prochyra

Marek Dąbrowski

Wojciech Duryasz

Romeo i Julia

martarybarczyk

Romeo i Julia klasyczna inscenizacja tragedii Wiliama Szekspira z 1974 roku w reżyserii Jerzego Gruzy.

 

Ona, niespełna czternastoletnia dziewczyna, z domu Kapuletti, on nieco starszy chłopak z domu Monteki. Ich rodziny od lat są zwaśnione. Spotykają się na przyjęciu w domu Julii, na które Romeo zakradł się z przyjaciółmi. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Julii rodzice przeznaczyli na męża Parysa, młodzieńca ze starego uznanego rodu. Na przyjęciu miała poznać swojego przyszłego męża. Los sprawił, że zakochała się w wrogu swojego rodu. Zakochani pobierają się w tajemnicy, ślubu udziela im ojciec Laurenty. Niestety przyjaciel Romea, Merkucjo wdaje się w pojedynek z krewnym Julii, Tybaltem. Tybalt zabija Merkucja. Romero by pomścić śmierć przyjaciela, uśmierca Tybalta. Za tę zbrodnie zostaje wygnany z Werony. Julia ma zaś za tydzień, zgodnie z wolą rodziców, wyjść za mąż za Parysa. Nie chce tego uczynić. Udaje się po radę do ojca Laurentego. Ten daje jej specyfik, który ma spowodować, że Julia uśnie głęboko, a jej bliscy pomyślą, że umarła. Laurenty w tym czasie powiadomi o tym Romeo, który wróci do Werony i z przebudzoną Julią uciekną razem. Niestety zaraza pokrzyżuje plany Laurentego: list od niego do Romeo nie dojdzie, ponieważ w mieście, do którego wygnano Romea, panuje zaraza i nikogo do niego nie wpuszczają. Zatem posłaniec Laurentego wraca z niedostarczonym listem do Werony. Laurenty jest w rozpaczy. Tymczasem Romeo na wieść o rychłym ślubie Julii z Parysem, przybywa do Werony. Dowiaduje się, że Julia umarła. Chce się pożegnać z ukochaną. Idzie do kaplicy, gdzie spoczywają jej zwłoki. Spotyka tam Parysa, dochodzi do pojedynku. Obaj giną. W tym momencie budzi się Julia. Laurenty chce ją zabrać do sióstr zakonnych i tam ukryć. Julia nie chcę, woli zginąć przy swoim ukochanym. Przebija serce sztyletem.

 

Krzysztof Kolberger

Bożena Adamek pierwsza jej rola w teatrze telewizji po szkole aktorskiej

Ryszarda Hanin

Marek Siudym

Wojciech Pszoniak

Marek Walczewski

Tadeusz Białoszczyński

Tadeusz Borowski

Gustaw Lutkiewicz

Małgorzata Lorentowicz

Włodzimierz Bednarski

Danuta Nagórna

Joachim Lamża

Juliusz Kalinowski

Leopold Matuszczak

Ryszard Ostałowski

Krzysztof Majchrzak

Zbigniew Zborowski

Piotr Brzeziński

Andrzej Grąziewicz

 

Ja, Feuerbach

martarybarczyk

27 marca 2016 roku w Międzynarodowy Dzień Teatru Studio Teatralne Dwójki zaprezentowało sztukę Tankreda Dorsta Ja Feuerbach, w reżyserii Piotra Fronczewskiego. Ptemiera sztuki odbyła się w 2013 roku w Teatrze Ateneum.

 

Feuerbach był wybitnym aktorem. Niestety przeżył załamanie po śmierci żony i przez siedem lat leczył się psychiatrycznie. Teraz chciałby wrócić na scenę. Piszę do znanego reżysera, z którym wielokrotnie pracował, z prośbą o spotkanie. Reżyser odpowiada mu życzliwie i umawia się z aktorem w teatrze, którego jest dyrektorem. Feuerbach stawia się na nie punktualnie. Niestety reżysera jeszcze nie ma o czym dowiaduje się od jego asystenta, aroganckiego, lekceważącego typa. Feuerbach dla "zabicia czasu" podczas czekania na reżysera, podejmuję próbę rozmowy z asystentem, którego zupełnie nie interesują jego wcześniejsze aktorskie dokonania. Nie zna w ogóle Feuerbacha, nie widział żadnej ze sztuk, w której ten grał i odnosił sukcesy. Kiedy reżyser w końcu się zjawia, aktor przedstawia jeden z monologów, które przyniosły mu uznanie. Niestety jego wysiłki okazują się bezskuteczne: reżyser nie zostaje nawet do końca monologu. Zawiedziony aktor opuszcza scenę. Poruszający dramat starego aktora, który odważa się po latach przerwy powrócić na scenę. Podejmuje się trudnej sztuki zaczynania od początku. Każdy powrót może być zwycięstwem, ale także klęską. To drugie staje się udziałem Feuerbacha. Sztuka jest także traktatem o istocie teatru: miejsca gdzie stare zderza się, miesza z nowym. O niepewności, które wartości przetrwają, a które przejdą do lamusa. Ja, Feuerbach jest praktycznie monologiem, dającym możliwość popisu wybitnym aktorom, do których Piotr Fronczewski bez wątpienia należy.

 

Piotr Fronczewski

Grzegorz Damięcki

Maria Ciunelis

© O TEATRZE !
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci